11 sierpnia 1898 w Buchberg am Kamp, Dolna Austria, urodziła się potomkini jednego z największych polskich rodów arystokratycznych hrabina Karolina Lanckorońska. Z wykształcenia była historyczką sztuki, wykładała na Uniwersytecie im. Jana Kazimierza we Lwowie.

W czasie II wojny światowej była żołnierzem Armii Krajowej w stopniu porucznika, została aresztowana przez gestapo i przesłuchiwana przez szefa gestapo w Stanisławowie Hansa Krϋgera. W 1943 r. została przeniesiona do niemieckiego obozu koncentracyjnego dla kobiet w  Ravensbrück. Tam, jako więźniarka, zaczęła organizować wykłady z historii sztuki dla innych osadzonych w obozie kobiet, aby choć na chwilę zapomniały o grozie rzeczywistości. Po wojnie osiadła w Rzymie, a jej relacja z przesłuchania przez gestapo przyczyniła się do wyjaśnienia roli Krϋgera w zamordowaniu polskich profestorów uniwersytetu lwowskiego w 1941 r.  W 1967 była świadkiem na procesie Hansa Krügera w Münster.

W 1994 Karolina Lanckorońska ofiarowała Polsce zachowaną część kolekcji dzieł sztuki, zgromadzonej przez jej ojca w pałacu Lanckorońskich w Wiedniu.

37 obrazów otrzymał Zamek Królewski w Warszawie, m.in. dwa dzieła Rembrandta. Ponad 500 zabytkowych obiektów, wśród nich 82 obrazy włoskie i ponad 220 rysunków Jacka Malczewskiego przekazała Zamkowi Królewskiemu na Wawelu – Państwowym Zbiorom Sztuki.

Obdarowane zostały też inne instytucje: Biblioteka Jagiellońska, Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego, Muzeum Narodowe w Warszawie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Polska Akademia Umiejętności.

Karolina Lanckorńska zmarła w Rzymie 25 sierpnia 2002.